OSTATNIE POŻEGNANIE ŚP. EWY BEDNARKIEWICZ

W poniedziałek, 27 lipca 2026 r. o godz. 12:00 w kościele pw. św. Marcina na Starym Mieście w Warszawie miały miejsce uroczystości pogrzebowe śp. Ewy Bednarkiewicz (ur. 1938), założycielki i prezes Towarzystwa Przyjaciół Fundacji Jana Pawła II w Warszawie, którym kierowała wraz ze swoim mężem, śp. mec. Maciejem Bednarkiewiczem (1940-2016).

Mszy św. i ceremoniom pogrzebowym na Cmentarzu Powązkowskim przewodniczył abp Stanisław Budzik, metropolita lubelski, który wygłosił także okolicznościową homilię. Wraz z nim Eucharystię koncelebrował bp Piotr Libera oraz kilkunastu kapłanów, m.in. ks. Ryszard Krupa SCJ, budowniczy i dyrektor Domu Fundacji w Lublinie, obecny dyrektor ks. Jan Strzałka SCJ, przedstawiciele Fundacji z Rzymu oraz Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

W uroczystościach wzięli udział także delegaci stypendystów, absolwentów i pracowników Domu Fundacji z Lublina, którzy w ten sposób wyrazili wdzięczność Pani Prezes, która przez dekady sprawowała opiekę nad Domem Fundacji w Lublinie. Z myślą o wsparciu programu stypendialnego organizowała m.in. różnego rodzaju zbiórki dobroczynne, wydarzenia kulturalne, społeczne i religijne w Polsce i poza jej granicami. Ofiarnie służyła Kościołowi i dziedzictwu św. Jana Pawła II, angażując się w niezliczone inicjatywy związane z jego osobą i pontyfikatem Papieża Polaka. Była niezwykle ważną i cenioną postacią w wielu środowiskach katolickich i akademickich. Przez dwanaście lat należała do Rady Administracyjnej Watykańskiej Fundacji Jana Pawła II.

Została odznaczona Orderem Świętego Sylwestra nadanym przez Ojca Świętego Benedykta XVI, a także Orderem Odrodzenia Polski Polonia Restituta, Medalem Stulecia Filharmonii Narodowej oraz Medalem Stulecia Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Jej otwarte serce na potrzeby młodzieży będącej stypendystami Fundacji Jana Pawła II i studentami KUL można było zawrzeć w jednym zdaniu: „Wszystko dla dzieci z Lublina!”.

ks. Robert Ptak SCJ

Życie Twoich wiernych, Panie, zmienia się, ale się nie kończy, i gdy rozpadnie się dom doczesnej pielgrzymki, znajdą przygotowane w niebie wieczne mieszkanie” (z prefacji o zmarłych).