Archiwum kategorii: aktualności

Przerwa świąteczna

W tym roku Wielkanoc przypadała w niedzielę, 16 kwietnia. Już kilka dni wcześniej większość stypendystów Fundacji Jana Pawła II opuściła Lublin i udała się do swoich rodzin, aby w gronie najbliższych celebrować te najważniejsze chrześcijańskie święta. Jednakże kilkanaście osób z różnych przyczyn nie mogło udać się na Wielkanoc do swoich domów rodzinnych. Pozostali oni w Domu Fundacji i uczestniczyli w ceremoniach Triduum Paschalnego w lubelskich kościołach.

Szczególnym przeżyciem była Liturgia Paschalna Wielkiej Nocy w kościele pw. bł. bpa Władysława Gorala, podczas której jeden z mieszkańców naszego Domu przyjął sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego: chrzest, bierzmowanie i Eucharystię. Paweł pochodzi z Uzbekistanu, jest tegorocznym maturzystą i od dwóch lat przygotowywał się do tego wyjątkowego wydarzenia. W uroczystości wzięły udział jego mama oraz siostra. Celebracji przewodniczył proboszcz parafii, ks. Mariusz Nakonieczny, natomiast sakramentów udzielał dyrektor Domu Fundacji, ks. Jan Strzałka. W wielkanocny poranek wszyscy zgromadzili się w auli, aby spożyć śniadanie, przygotowane przez studentów. Następnie miała miejsce koncelebrowana Msza św. pod przewodnictwem ks. Roberta Ptaka, który wygłosił okolicznościowe kazanie. Oprócz mieszkańców Domu w Eucharystii wzięli udział sąsiedzi naszego Akademika. W godzinach popołudniowych wszyscy zostali zaproszeni na obiad, przygotowany również przez studentów.

Dziękuję wszystkim, którzy czynnie zaangażowali się, aby święta wielkanocne upłynęły w atmosferze paschalnej radości i wzajemnej życzliwości.

Ks. Jan Strzałka

„Chcecie zachować pokój? Pamiętajcie o człowieku”

Dzień 2 kwietnia ma szczególne znaczenie dla wszystkich, którzy kochają św. Jana Pawła II. Dokładnie 12 lat temu, w sobotę przed Świętem Miłosierdzia Bożego 2005 roku, o godz. 21:37, arcybiskup Leonardo Sandri zakomunikował wielotysięcznej grupie wiernych, zgromadzonej na Placu św. Piotra i milionom zebranym przed telewizorami: „Nasz ukochany Ojciec Święty Jan Paweł II powrócił do Domu Ojca”.

Aby uczcić kolejną rocznicę śmierci św. Jana Pawła II, ponad 50. osobowa grupa stypendystów Fundacji Jana Pawła II, udała się do Warszawy. Wyjazd został zorganizowany przez Centrum Myśli Jana Pawła II oraz Towarzystwo Przyjaciół Fundacji JPII, które znajdują się w Warszawie. Po przyjeździe do Warszawy młodzież zwiedziła Panteon Sławnych Polaków w Świątyni Opatrzności Bożej, a następnie uczestniczyła we Mszy świętej. Stypendyści czynnie włączyli się w przebieg liturgii, m.in. poprzez czytanie słowa Bożego i śpiew psalmu responsoryjnego. Po Eucharystii stypendyści zostali zaproszeni na smaczny obiad. Z kolei o godz. 15:00 w Archikatedrze Warszawskiej miał miejsce piękny koncert papieski, podczas którego po raz pierwszy w Warszawie zabrzmiało oratoryjne dzieło „Litania do św. Jana Pawła II”. Utwór autorstwa Jana Krutula wykonali soliści: Inga Poškutė i Robert Gierlach oraz Chór Centrum Myśli Jana Pawła II wraz z orkiestrą pod batutą samego kompozytora. Następnie stypendyści udali się do Muzeum Powstania Warszawskiego, gdzie usłyszeli, w jaki sposób przebiegała walka Polaków z okupantem o wyzwolenie stolicy.

Od godziny 18:30 do 21:00 stypendyści mieli czas wolny, podczas którego mogli zwiedzić Stare Miasto, a także udać się na kawę oraz smaczne lody. Chętni mogli też w tym czasie odwiedzić siedzibę Centrum Myśli Jana Pawła II, gdzie usłyszeli o tegorocznych wydarzeniach, upamiętniających śmierć Jana Pawła II.

Około godziny 21:15 rozpoczęło się na Placu marsz. Józefa Piłsudskiego czuwanie modlitewne. Licznie zgromadzeni wierni usłyszeli najpierw fragmenty przemówień Ojca św. Jana Pawła II, a następnie wsłuchali się w śpiew piosenek w wykonaniu chóru Centrum Myśli Jana Pawła II. Na ścianie jednego z budynków, przylegających do Placu, wyświetlano podobiznę św. Jana Pawła II z hasłem tegorocznego czuwania: „Pamiętajcie o człowieku”. Przedstawiciel Wojska Polskiego wykonał także utwór „Cisza”.

Na zakończenie głos zabrał kardynał Kazimierz Nycz, który podziękował organizatorom tej wyjątkowej modlitwy oraz wszystkim jej uczestnikom. Udzielił też pasterskiego błogosławieństwa. Przy śpiewie „Barki” uczestnicy czuwania opuszczali w zadumie to wyjątkowe miejsce, z którego, dzięki słowom Jana Pawła II, rozpoczęła się wędrówka Polski i Europy ku wolności.

Stypendyści późną nocą wrócili do Lublina. Trochę zmęczeni, jednak bardzo szczęśliwi, że w taki właśnie sposób mogli przeżyć ten wyjątkowy dzień.

Wszystkim, dzięki którym doszło do tego szczególnego wyjazdu, stypendyści wyrażają swoją wdzięczność i obiecują modlitwę.

Maria Poliszczuk

Zdjęcia: J. Nwagana, U. Bila.

Przekroczyć siebie

W nocy, z 24 na 25 marca, miała miejsce w Lublinie Ekstremalna Droga Krzyżowa, zorganizowana przez Duszpasterstwo Akademickie KUL-u, pod kierownictwem ks. Jacka Wiosny Stryczka oraz ks. kanonika Mirosława Ładniaka. Wzięły w niej udział 4 osoby z Fundacji Jana Pawła II. Długą, nocną pielgrzymkę, rozpoczęliśmy Mszą Świętą w Lubelskiej Archikatedrze, której przewodniczył bp. Mieczysław Cisło, udzielając swego błogosławieństwa ponad dwóm tysiącom uczestników. Po zakończeniu Eucharystii wyruszyliśmy na trasę Drogi Krzyżowej, prowadzącej do Bazyliki św. Wojciecha w Wąwolnicy. Podczas wędrówki rozważaliśmy Misterium Męki Chrystusowej, zatrzymując się przy czternastu stacjach Drogi Krzyżowej. Trzymając w rękach krzyż i latarkę, pokonaliśmy ponad 40 kilometrów. Szliśmy drogą prawdziwie ekstremalną – przez małe miejscowości, pola, lasy, błotniste i kamieniste ścieżki. Był to czas medytacji, ciszy i zmagania się ze swoimi słabościami. Pomimo zmęczenia i bólu nóg przeszliśmy z Chrystusem do końca. Dużo zrozumieliśmy i dużo doświadczyliśmy…

Niezbędnym przedmiotem podczas wędrówki ciemną nocą jest latarka. Ten niezastąpiony drogowskaz nie tylko oświetla nam drogę, którą powinniśmy podążać, ale także pomaga omijać różnego rodzaju niebezpieczeństwa i bariery: błoto, dziury, krzaki, urwiska. Gdy pod nogami widzimy światło, które rozjaśnia grunt, jesteśmy spokojni i czujemy się bezpiecznie. W czasie nocnej podróży może się zdarzyć tak, że latarka się zepsuje, przestanie działać, i co wtedy? Jak będziemy poruszać się dalej, aby nie zboczyć z właściwej drogi? Jedynym wyjściem w tej trudnej sytuacji jest podnieść oczy i rozejrzeć się wokół siebie. Podczas każdej podróży nigdy nie jesteśmy sami. W dalszej lub bliższej odległości będą iść inni ludzie, trzymając w rękach swoje latarki. Małe światełka będą dla nas wskazaniem, w którą stronę trzeba iść, aby dojść do celu.

Wiara jest taką latarką, która oświetla nam drogę. Wiara jest tym niezbędnym drogowskazem, który daje poczucie bezpieczeństwa, prowadząc nas do właściwego celu. Dzięki wierze możemy omijać pokusy, słabości i pułapki, jakie często pojawiają się na drodze naszego życia. W pewnym momencie możemy doświadczyć kryzysu lub braku wiary, dlatego powinniśmy popatrzeć dookoła. Otaczają nas ludzie, którzy dają świadectwo swojej wiary: osoby świeckie, siostry zakonne, kapłani, zakonnicy, liczne grono świętych. Podążając za ich światłem, możemy kierować się dalej. Na naszej drodze życia nigdy nie jesteśmy samowystarczalni, ale ciągle potrzebujemy towarzysza, przewodnika. Takim najlepszym Towarzyszem i Przewodnikiem jest Jezus Chrystus. Tylko w zjednoczeniu z Nim przez wiarę, nadzieję i miłość możemy dojść do ostatecznego celu, jakim jest świętość.

Olga Ilczyna

„Kto śpiewa, dwa razy się modli”

(Św. Augustyn)

Świat jest cudowny. Otaczająca nas rzeczywistość, w całym swym bogactwie, jest nieobliczalna i otwarta na potrzeby wszystkich ludzi, zwłaszcza ludzi młodych. Każdy kolejny dzień daje nam wiele możliwości do podejmowania różnego rodzaju wyborów: odkrywać talenty, zdobywać wykształcenie, rozwijać się duchowo, nawiązywać nowe znajomości, podróżować, podejmować pracę, zakładać rodzinę i wiele innych. Warto zatem postawić sobie kilka fundamentalnych pytań: na czym budujemy swoją codzienność? Jaki jest fundament, na którym budujemy swoją osobowość? Fundamentem wszelkich, podejmowanych przez nas decyzji, powinna być wiara, czyli żywa i trwała relacja z Panem Bogiem. Zwracamy się do Niego nie tylko w formie modlitwy, rozmowy, ale również przez muzykę i śpiew, które pochodzą z głębi naszych serc.

Dla nas, członków nowo powstałego zespołu muzycznego Domu Fundacji Jana Pawła II, śpiew i muzyka stanowią istotę naszych relacji z Panem Bogiem. Wspaniałą okazją do głębszego przybliżenia sobie takiego sposobu modlitwy był wyjazd na Warsztaty Muzyczne do Żodino, pięknego miasteczka, położonego w obwodzie mińskim na Białorusi, które trwały od 10 do 12 marca 2017 r. Z powodu różnych okoliczności nie wszyscy członkowie zespołu mogli pojechać na te warsztaty, dlatego wyruszyliśmy na Białoruś w pięcioosobowej grupie, na czele z ks. Romanem Brodą, stypendystą Fundacji. Organizatorami tego wyjątkowego wydarzenia był Ewangelizacyjny Projekt Muzyczny „Ryby”, oraz miejscowi duszpasterze. Warsztaty grupowe, konferencje i spotkania modlitewne, odbywały się w budynku plebanii przy parafii pw. Matki Bożej Fatimskiej. W sobotę każdy uczestnik spotkania wziął udział w zajęciach z gry na gitarze lub śpiewu. Upiększeniem niedzielnej Eucharystii były pieśni religijne, w wykonaniu uczestników warsztatów. Po zakończeniu liturgii odbył się koncert, podczas którego zaprezentowaliśmy parafianom i gościom przygotowany przez nas wcześniej repertuar muzyczny.

Podróż na Białoruś była pełna przygód, radości, dobrego humoru i nowych pomysłów. Najcenniejszym było jednak poczucie bliskości Pana Boga, który nieustannie czuwał nad nami. Przemierzając mniejsze czy większe miejscowości, mogliśmy podziwiać białoruskie krajobrazy i liczne zabytki kultury. W drodze powrotnej do Lublina dzieliliśmy się wrażeniami, uświadamiając sobie to, że do każdego sposobu zwracania się do Pana Boga (modlitwy, śpiewu, muzyki, uwielbienia) trzeba podchodzić z otwartym, pokornym sercem i świadomością Jego obecności. Zrozumieliśmy również i to, że my, członkowie początkującego zespołu muzycznego, powinniśmy wspólnie określać cele i priorytety naszej obecnej i przyszłej działalności. Ważne jest, abyśmy tworzyli jeden organizm, który rozwija się na fundamencie autentycznej wiary w Pana Boga.

Serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób przyczynili się do naszego wyjazdu do Żodino, a na miejscu otoczyli nas wyjątkową życzliwością. Niech Pan Bóg za wszelkie dobro obficie wynagrodzi.

Olga Ilczyna

Wielki Post – przygotowanie do przyjęcia zbawienia

Miłosierdzie Boże zmienia serce człowieka i pozwala mu doświadczyć wiernej miłości, sprawiając, że i on staje się zdolny do miłosierdzia.

Papież Franciszek

W Środę Popielcową w Kościele katolickim rozpoczął się czterdziestodniowy okres Wielkiego Postu. To czas duchownego przygotowania chrześcijan do godnego przeżywania świąt Wielkanocnych, najważniejszych świąt, związanych z męką, śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa Chrystusa. Triduum Paschalne stanowi bowiem fundament Kościoła i naszej wiary. Pismo św. podsuwa nam wiele wskazówek, jak najlepiej przeżyć ten wyjątkowy okres w życiu każdego z nas. Między innymi zachęca nas do modlitwy, postu i jałmużny. Jest to przede wszystkim czas przygotowania wewnętrznego, duchowego do spotkania się ze Zmartwychwstałym Panem.

W świątyniach zmienia się oprawa liturgiczna, nie śpiewa się Alleluja, księża używają szat koloru fioletowego, który symbolizuje zadumę i żałobę, skruchę i pokorę, umartwienie, nastrój oczekiwania, wypełniony modlitwą. Trzeba, abyśmy w tym czasie w ciszy i samotności wsłuchiwali się w głos Pana.

Żyjąc we współczesnym świecie, tak bardzo zatroskani o naszą codzienność, doświadczamy braku obecności Pana Boga w naszym życiu, głębszej refleksji nad przemijalnością i sensem naszego życia, wrażliwości na słowo Boże i „wyobraźni miłosierdzia” w stosunku do naszych bliźnich. Niech każdy z nas znajdzie trochę więcej czasu na osobiste przebywanie z Bogiem na modlitwie, niech chętnie weźmie udział w Drogach Krzyżowych i Gorzkich Żalach, sprawowanych choćby w naszej kaplicy fundacyjnej.

Każdy z nas podczas Wielkiego Postu ma okazję, by zastanowić się nad sobą, nad swoim życiem. Niech ten czas zostawi ślad w naszych sercach i będzie owocny dla naszej duszy.

Helena Gurnicka

Post, modlitwa, jałmużna…

Podejmij post od GNIEWU i NIECHĘCI.
Codziennie daj swym najbliższym dodatkową porcję miłości.
Podejmij post od OSĄDZANIA INNYCH.
Zanim kogoś potępisz, przypomnij sobie, jak Jezus odnosi się do twoich upadków.
Podejmij post od NARZEKANIA.
Kiedy będziesz miał ochotę narzekać, zamknij oczy i przypomnij sobie małe radości i tę wielką radość, że Pan cię kocha.
Podejmij post od UCZUCIA ŻALU
i PRETENSJI do INNYCH.
Ciągle pracuj nad przebaczeniem tym, którzy cię zranili.
Podejmij post od PYCHY i ZAZDROŚCI,
bo one rujnują twoje życie wewnętrzne.
Gdy tak przeżyjesz Wielki Post bardzo
głośno i radośnie będziesz śpiewał ALLELUJA

 

Wierni sobie i Bogu

Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu,
ta, która kocha syna swego łona?
A nawet, gdyby ona zapomniała,
Ja nie zapomnę o tobie

(Iz 49, 15)

W niedzielę, 26 lutego, zakończyły się trwające od czwartku rekolekcje dla stypendystów Fundacji Jana Pawła II. Zebraną w pliszczyńskim domu rekolekcyjnym młodzież poprowadził przez te ćwiczenia duchowne ks. Bartłomiej Król SCJ.

W życiu człowieka nie ma przypadków. Nasze codzienne wybory, zamiary i podejmowanie działań, nawet tych mniej trafnych lub błędnych, pochodzą od wolnej woli każdego z nas, która jest wielkim darem Pana Boga. Owa wolna wola wcale nie oznacza, że jesteśmy samowystarczalnymi panami swojego życia i nie obowiązują nas już żadne ograniczenia. Przez wolną wolę powinniśmy rozumieć przede wszystkim to, że Bóg dał człowiekowi wolność w dokonywaniu wyborów, które codziennie przed nami powstają i najczęściej są to wybory między dobrem a złem. Pan Bóg nigdy nie powiedział człowiekowi „musisz”, tylko „jeżeli chcesz”; nie rozkazywał, ale dawał swobodę w wyborze: mogę pójść w niedzielę do kościoła lub nie; mogę przebaczyć temu, kto mnie skrzywdził, lub nie; mogę zatroszczyć się o potrzebujących lub nie. Niewiarygodne i niepojęte jest to, że nad każdym naszym wyborem, nawet tym nietrafnym, czuwa Pan Bóg – bezgranicznie wierny człowiekowi. Dowodem Jego wierności i miłości do nas jest wylana na krzyżu krew Jego Syna, która odkupiła człowieka z grzechu i otworzyła drogę do zbawienia w niebie.

„Ja jestem Bogiem wiernym” – tak brzmiał temat drugiej serii rekolekcji dla stypendystów, które poprowadził sercanin, ks. Bartłomiej Król. Podczas codziennych Mszy Świętych, adoracji, konferencji i spotkań mieliśmy okazję przybliżyć sobie zagadnienie wierności poprzez stawianie sobie pytań: czym jest dla nas wierność? czy jesteśmy wierni temu krajowi, z którego przybywamy? czy nie wstydzimy się swego pochodzenia? czy jesteśmy wierni naszym codziennym obowiązkom (sumienne studiowanie, praca)? czy jesteśmy wierni swemu otoczeniu (przyjacielowi, rodzinie, znajomym)? Nad tym wszystkim góruje oczywiście wierność Panu Bogu, która przejawia się w naszej chrześcijańskiej postawie. Punktem wyjścia rozważań rekolekcyjnych była wierność wobec samych siebie i wierność wobec Pana Boga, który powołał każdego z nas. Przykład z życia Dawida, wybranego przez Boga, pokazuje, że pomimo jego wierności i prawości poddał się grzechowi, który starał się utaić, a który gryzł go od wewnątrz, przeszkadzał i męczył sumienie. Ta historia jest dobrą nauką, że trzeba patrzeć na siebie całościowo, z różnych perspektyw, aby w momencie upadku stanąć przed Bogiem i wyznać swoje słabości.

Podczas codziennej Mszy Świętej towarzyszyły nam wybrane fragmenty z Mądrości Syracha. Uczyły nas ufności w Boże przebaczenie, a jednocześnie lękania się częstego popełniania grzechów, które zawsze niosą ze sobą konkretne konsekwencje. Pan Bóg przemawia przez Syracha także o przyjaźni: „Wierny przyjaciel jest lekarstwem życia; znajdą go bogobojni. Bogobojny dobrze pokieruje swoją przyjaźnią, bo jaki jest on, taki i jego przyjaciel” (Syr 6,15-17). Nie możemy nazwać swoich bliskich przyjaciółmi i pozwolić im jednakowo wejść do swojego życia. Nawet w najbliższych relacjach między obojgiem ludzi zawsze jest coś, czym nie są w stanie podzielić się ze sobą. Takim najbliższym, nieustannie obecnym i wiernym przyjacielem w życiu każdego człowieka jest Chrystus, któremu możemy powierzyć radości, smutki, upadki – całą naszą codzienność. Kto w swoim życiu znalazł jednego prawdziwego przyjaciela – skarb znalazł.

W piątek podczas wystawienia Najświętszego Sakramentu mieliśmy okazję skorzystać z sakramentu pokuty i pojednania. Był to szczególny czas uklęknięcia przed Bogiem i wyznania mu swoich słabości i upadków. Był to czas, kiedy mogliśmy nazwać wszystko po imieniu i wypowiedzieć to kapłanowi, który jest pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem. Poprzez spowiedź i przyjęcie komunii świętej najwyraźniej pogłębiamy i umacniamy naszą relację z Chrystusem, żywym Bogiem.

Przemienieni, odnowieni w duchu i pełni sił powróciliśmy do Lublina, aby na nowo budować życie i odkrywać w nim wolę naszego Stwórcy. Bóg zapłać księdzu Bartłomiejowi za pomoc w owocnym przeżywaniu rekolekcji. Życzymy Bożego błogosławieństwa w codziennej posłudze kapłańskiej i opieki Matki Najświętszej!

Olga Ilczyna

Zdjęcia: Olga Ilczyna, Aleksandr Lewkowicz.

Wspomnienie św. Cyryla i św. Metodego – patronów Europy i Domu Fundacji Jana Pawła II

We wtorek, 14 lutego, w kaplicy Domu Fundacji Jana Pawła II w Lublinie została odprawiona uroczysta Msza święta z okazji święta św. Cyryla i św. Metodego. Eucharystii przewodniczył ks. dr Marek Słomka, były sekretarz śp. księdza Arcybiskupa Józefa Życińskiego, rektor Wyższego Seminarium Archidiecezji lubelskiej, a obecnie wykładowca Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Koncelebrowali: ks. Zdzisław Kozioł – sercanin, ks. Jan Strzałka, ks. Robert Ptak oraz księża-stypendyści.

W swoim kazaniu ks. Marek wskazał, między innymi, na misyjną działalność Braci na ziemiach zamieszkałych przez Słowian. Zachęcał również wszystkich uczestników Mszy św. do głoszenia słowa Bożego w środowiskach, w których przeżywają oni swoją codzienność. Każdy chrześcijanin powołany jest do apostolskiej misji ukazywania światu Boga, który jest miłością miłosierną, pragnącą zbawienia każdego człowieka.

Po Eucharystii wszyscy zostali zaproszeni na poczęstunek.

Oleksandra Foboril

Zdjęcia: U. Bila, A. Goleta.

Dziękczynienie za kard. Stanisława Dziwisza

Dnia 28 stycznia 2017 r. swoją posługę jako metropolita krakowski zakończył kard. Stanisław Dziwisz. W tym samym dniu miał miejsce ingres nowego metropolity krakowskiego, abpa Marka Jędraszewskiego.

W niedzielę, 29 stycznia, w kaplicy Domu Fundacji Jana Pawła II dyrekcja i stypendyści uczestniczyli w uroczystej Mszy św., podczas której dziękowano Panu Bogu, za wstawiennictwem św. Jana Pawła II, za dar życia i posługi kard. Stanisława Dziwisza dla Kościoła powszechnego i Fundacji JPII.

Eucharystii przewodniczył ks. Jan Strzałka, który w kazaniu wskazał na zasługi Księdza Kardynała dla Fundacji i programu stypendialnego, realizowanego w Lublinie.

Kaznodzieja zachęcał do dalszej modlitwy w intencji ustępującego metropolity krakowskiego, aby jeszcze przez wiele lat mógł on służyć Kościołowi, jako najbliższy świadek świętości Jana Pawła II.

W czasie Mszy św. proszono również Pana Boga o potrzebne łaski dla nowego metropolity krakowskiego, a tym samym Zwierzchnika Fundacji Jana Pawła II.

Oleksandra Foboril

Zdjęcia: Andrey Goleta

Nowy zwierzchnik Fundacji Jana Pawła II

W sobotę, 28 stycznia br., w katedrze św. Stanisława i św. Wacława na Wawelu odbyły się uroczystości objęcia posługi biskupiej przez nowego metropolitę krakowskiego, abpa Marka Jędraszewskiego.

Dotychczasowy metropolita łódzki zastąpił na stanowisku metropolity krakowskiego kard. Stanisława Dziwisza, który – zgodnie z prawem kanonicznym – po ukończeniu 75 lat przeszedł na emeryturę.

W uroczystości na Wawelu wzięli udział przedstawiciele najwyższych władz państwowych z Prezydentem RP Andrzejem Dudą i premier Beatą Szydło na czele, liczne duchowieństwo i wierni. Po Mszy św. prezydent odznaczył kard. Stanisława Dziwisza Orderem Orła Białego w uznaniu dla „znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności dla życia publicznego i społecznego, za budowanie pozytywnego wizerunku Polski na świecie oraz za osiągnięcia w dziele pojednania między ludźmi”.

Wśród wiernych nie mogło zabraknąć przedstawicieli Domu Fundacji Jana Pawła II w Lublinie, jako że nowy metropolita krakowski, zgodnie ze statutem Fundacji, będzie jej kolejnym zwierzchnikiem. Ksiądz dyrektor udał się więc do Krakowa wraz z kilkoma stypendystami, aby w czasie Eucharystii jeszcze raz dziękować Panu Bogu za posługę kard. Stanisława Dziwisza i prosić o potrzebne łaski dla nowego metropolity krakowskiego i zwierzchnika Fundacji Jana Pawła II, abpa Marka Jędraszewskiego.

Ks. Jan Strzałka

W służbie Kościołowi powszechnemu, Archidiecezji krakowskiej i Fundacji Jana Pawła II

W sobotę, 21 stycznia 2017 r., w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie została odprawiona Msza św. dziękczynna za posługę ks. kard. Stanisława Dziwisza, który po ponad 11 latach kończy kierowanie Archidiecezją krakowską.

Ks. kard. Stanisław Dziwisz był 76. biskupem na katedrze św. Stanisława w Krakowie. Na urząd Metropolity krakowskiego został mianowany przez papieża Benedykta XVI 3 czerwca 2005 roku. Paliusz otrzymał 29 czerwca w Bazylice św. Piotra w Rzymie, a 27 sierpnia odbył liturgiczny ingres do Katedry na Wawelu oraz kanonicznie objął posługę Metropolity krakowskiego. Z rąk Ojca św. Benedykta XVI otrzymał również kapelusz kardynalski na konsystorzu 24 marca 2006 r. Swój kościół tytularny w Rzymie – bazylikę Santa Maria del Popolo (Najświętszej Maryi Panny Wszystkich Ludzi) – objął 24 października 2006 r. Ksiądz Kardynał był członkiem Kongregacji Wychowania Katolickiego oraz trzech papieskich rad: do spraw Środków Społecznego Przekazu, Świeckich oraz Duszpasterstwa Służby Zdrowia. Należy do Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski. W 2013 r. wziął udział w konklawe, na którym papieżem został wybrany kard. Jorge Mario Bergoglio SI. Gościł w Krakowie dwóch papieży: Benedykta XVI w 2006 r. i Franciszka w 2016 r. Przewodniczył pracy komitetu organizacyjnego Światowych Dni Młodzieży, które w lipcu 2016 r. zgromadziły w Krakowie ponad 2 miliony młodych ludzi z ponad 180 krajów świata. Z inicjatywy ks. kard. Stanisława Dziwisza, w październiku 2008 r., w Krakowie na Białych Morzach rozpoczęto budowę Centrum „Nie lękajcie się” oraz Sanktuarium św. Jana Pawła II, które Ksiądz Kardynał poświęcił 16 października 2016 r. W sanktuarium znajdują się relikwie papieskiej krwi oraz skrwawiona sutanna św. Jana Pawła II, którą papież nosił w dzień zamachu, 13 maja 1981 r.

Ks. prof. Edward Staniek, były rektor krakowskiego seminarium duchownego, w homilii wymienił kilka ról, które przyszło pełnić Metropolicie. „Był prawą ręką tego wielkiego Bożego aktora – mówił kaznodzieja – nie tylko wtedy, gdy przygotowywał dokumenty, ale też wtedy, gdy w plecaku układał kanapki, termos z herbatą i skarpety, gdy szli na spacer w góry. Był też odźwiernym w apartamentach w Watykanie. Otwierał je dla pukających, jak i przymykał, gdy przyszła ku temu pora… Kiedy kule zamachowca zraniły papieża, osunął się w ramiona papieskiego ochroniarza. A gdy usłyszał prośbę: «Pozwólcie mi odejść», towarzyszył Ojcu Świętemu w przekroczeniu progu wieczności”.

Ks. kardynał Stanisław Dziwisz ma również nieocenione zasługi dla Fundacji Jana Pawła II i działającego w jej ramach w Lublinie programu stypendialnego. Jako najbliższy współpracownik Ojca św. przyczynił się do realizacji pragnienia Jana Pawła II, aby w Lublinie był realizowany program stypendialny dla młodzieży, pochodzącej z krajów byłego Związku Radzieckiego. W kolejnych latach Ksiądz Kardynał z całą mocą wspierał to dzieło i ochraniał. W ostatnich latach już jako bezpośredni Zwierzchnik Fundacji. To Księdzu Kardynałowi zawdzięczamy budowę Domu w Lublinie, coroczne stypendia czy też pielgrzymki stypendystów do Rzymu.

Kilkakrotnie Metropolita krakowski był gościem Domu Fundacji w Lublinie, ofiarując za każdym razem stypendystom wyjątkowe pamiątki po św. Janie Pawle II. Szczególnym darem sekretarza Jana Pawła II dla kaplicy Domu lubelskiego i stypendystów są relikwie krwi św. Jana Pawła II, przywiezione osobiście przez Księdza Kardynała do Lublina 18 grudnia 2013 roku.

Stąd też było naturalną potrzebą serca, aby przedstawiciele Fundacji wzięli udział we Mszy św. dziękczynnej w Krakowie. Na czele delegacji rzymskiej stał o. Krzysztof Wieliczko, administrator Fundacji, delegacji warszawskiej – pani Ewa Bednarkiewicz, prezes Towarzystwa Przyjaciół Fundacji Jana Pawła II w Warszawie, a lubelskiej – ks. Jan Strzałka, dyrektor Domu Fundacji Jana Pawła II.

Dyrekcja, pracownicy i stypendyści Fundacji Jana Pawła II w czasie Mszy św. celebrowanej w kaplicy Domu Fundacji w Lublinie w najbliższą niedzielę, 29 stycznia, o godz. 11.00 będą dziękować Księdzu Kardynałowi za otrzymane dobro i prosić o potrzebne łaski na dalsze lata jego pasterskiej posługi.

Ks. Jan Strzałka SCJ